Tekenen is net als puzzelen…

Voor wie denkt dat tekenen zoveel makkelijker is dan schilderen…

Terwijl ik op Facebook nogal wat berichten voorbij zie komen van mensen die zich nu bezighouden met het maken van legpuzzels. En ik me verwonder over de mate van geduld, waarover je hiervoor moet beschikken. Bedenk ik me… dat ik mijn tekeningen ook zie als het oplossen van een (leg)puzzel.

Het lijkt misschien alsof het één grote willekeur is, hoe ik mijn tekeningen maak. Maar, dat is toch niet helemaal waar…

Zo begin ik wel. Dat klopt. Ik begin met het aanzetten van muziek en dan de pen maar laten dansen over het papier. Er ontstaat dan een sfeerbeeld.

Daarna… ga ik dat sfeerbeeld aanvullen en uitbreiden met herkenbare voorwerpen. Vaak ook dieren. Ik voeg een sprankeltje kleur toe.

En dan, als ik de tekening voldoende tijd en aandacht geef, ontstaat er een verhaal. Heel voorzichtig komen de hoofdrolspelers naar voren.

En… heel onverwacht zijn er bijzondere spelers die een mooie bijrol krijgen.

Dan ga ik door met het kleuren van de achtergrond. Ik begin bovenaan, bij de lucht, uit praktische overwegingen, anders smeer ik alle kleuren met mijn mouw over het hele papier.
Het is sowieso niet zelden dat ik rondloop met een knalrode of pimpelpaarse pink…

De figuren krijgen felle kleuren, van vaak wel 4 of 5 lagen kleurpotlood. Ze gaan dan ook mooi glanzen en ze krijgen hun echte karakter.

Maar… tegen de tijd dat ik in de onderste regionen van mijn A3 ben beland, dan komt het nauw. Dan komt het er echt op aan. Dan is het een puzzel waarvan nog niet alle stukjes zichtbaar zijn. Dan ga ik op kousenvoeten en met voorzichtige pen aan het werk. Ik wil dan alle hoofdrolspelers en malle figuranten op hun podium zetten.

Met de juiste belichting…