(Vanaf) vandaag is alles anders!

De laatste paar dagen lag het gewicht van de hele wereld op mijn schouders. Het bijpassende lied, in het Engels klonk dan ook luid en duidelijk door mijn hoofd. Er gebeurde ook veel. Naaste familie van een goede kennis overleed. Taffie werd ziek. En ik zag de wereld veranderen in een gevangenis.

Gisteren gingen de motoren heel luidruchtig vlak voor mijn huis langs. Ik kon mezelf niet meer horen denken en ik raakte boos. Waarom zouden zij wel mogen genieten, als ik en zoveel anderen dat niet mogen of kunnen?!

Alleen… gaan die mensen op mooie motoren daarom stoppen met rijden? Dat gebeurt dus niet…

Vanmorgen stond ik op. En ook Taffie sprong gelijk uit bed. Zij en ik waren klaar voor de dag. Ik deed de achterdeur open. En Guus stond er gewoon. Niet in een driehoekje weiland, waar hij helemaal niet zou kunnen komen, zoals gisteren. Maar… hij stond geduldig te wachten op een wortel.

Ik zag duiven. Zich vreselijk druk maken. Mezen en mussen en merels. Een ooievaar zwevend op de thermiek. Buizerds, heel hoog in de lucht, mauwend. En een berkenboom die zijn blaadjes al wat meer liet zien dan gisteren.

Op dat moment besloot ik mijn dagindeling om te draaien. En te beginnen met wat voor mij het allerbelangrijkst en het allerfijnst is. En dat is tekenen. En dan niet de dagtekening. Zo’n vlug momentje van plezier. Maar, ongewoon gelijk beginnen met door te gaan met mijn tekening op A3. Die tekening die zoveel mooier wordt dan ik van tevoren had kunnen bedenken.

Ik raakte in een staat van verbinding met mezelf die ik wel herken, maar die enorm kostbaar is en beslist niet alledaags. Ik raakte ontroerd. En opeens klonk een heel ander lied in mijn hoofd. Dat lied dat ik ken van Claudia de Breij. ‘Mag ik dan bij jou….’ En dan met name ook het stukje van ‘als het einde komt’…

En opeens kantelde mijn hele beeld van waar ik mee bezig ben. Zelfs van mijn leven. En ook van corona.

Want… zou het niet zo kunnen zijn, dat het de bedoeling is, dat we vanaf nu elke dag leven in het volledige besef dat het wel eens onze laatste dag zou kunnen zijn? En dan niet op een manier die verkramping oproept. Maar op een bevrijdende, speelse manier.

Daarom… ga ik me vanaf nu nog meer bezighouden met wat ik het allerliefste doe. Ik ga nog meer mijn ware kleuren laten zien (weer een mooi liedje, trouwens…). Ik wil inspireren. En volledig mezelf zijn.
Mijn angst voor te weinig inkomen. Voor het niet kunnen vinden van een baan. Die ga ik loslaten. Die angsten helpen me niet.

Nee. Als het einde komt, dan wil ik blij zijn met hoe ik geleefd heb. Met plezier. Met overtuiging. En met nalating van mooie tekeningen en verhalen.

Elke dag als een geschenk.