Ik kan het nog!…

Het is dinsdagmorgen. Fris en fruitig spring ik mijn bed uit. Zin in de nieuwe dag. Even een handdoek uit de poezenkamer halen en dan gelijk douchen. Mijn bedoeling is weer om lekker vroeg een ochtendwandeling met Taffie te gaan maken. Zoals ik gisteren zomaar deed,  zonder er bij na te denken.

Tijdens het douchen zie ik telkens een pootje onder de deur door schuiven. Dat is een hobby van Wellus, waar ik telkens nog van schrik.

In tegenstelling tot gisteren ga ik eerst de dieren eten geven. Guus mag ook een emmer warm water. Er staat ijs op zijn emmer. En je doet hem geen groter plezier dan met warm water…

Ik roep Taffie en doe de auto vast van slot. De kofferbak open en Taf springt achterin. Als ik de achterklep weer dicht doe, realiseer ik me dat ik Taffie helemaal niet kan zien. De autoruiten zijn flink bevroren…!

Ik pak de krabber en ga me eens even flink uitleven op die ruiten. Een beetje mopperend. Dat wel. Ik kan net de bruine oogjes van Taffie zien. Ze lijkt me iets te willen zeggen.

En dan dringt het tot me door!

Wat ben ik raar bezig!

Ik doe vlug de achterklep weer open en laat Taffie weer uit de auto springen. We hebben wel tijd. Het wandelen loopt niet weg…

Als ik weer binnen ben, en in mijn niet dagelijkse dagboek schrijf, valt me ineens het patroon op. Het patroon van ‘afdwingen’. Het patroon van ‘ik wil het en ik wil het nu’.

Overal lees ik de boodschap van loslaten. In elk boek dat ik pak. In elk artikel dat ik lees. Zelfs die zeldzame keren dat ik TV kijk. Loslaten en de dingen doen waar je plezier in hebt. De rest zal volgen.

Tegen half 10 ga ik dan toch met Taffie lopen, de auto is ontdooid. Tijdens de wandeling zie ik 1 haas, 4 reeën, een paar reigers, een paar ooievaars en ontelbare spreeuwen maken van een paar bomen een heuse orkestzaal, om daarna in prachtige, grote, meanderende, patronen door de strakblauwe lucht te zweven.

Als ik thuiskom, ga ik tekenen. In mijn heerlijke atelier. Met mijn hoofd in de zon. Ik zie de eerste bloesem aan mijn krentenboompjes verschijnen. Ik kijk op mijn tekening en zie…