Delen en ontvangen…

Ik ben met mijn dagtekening aan het maken. Slakken in de regen. Ik teken de mooi gevormde slakkenhuizen en doe daar mijn eigen schepje bovenop. Een kleurtje hier en daar. Een mooie voordeur. Licht dat door de ramen schijnt. De slakken zelf: modderig bruin. Natuurlijk ook een omgeving. Het fietspad, waar ik ze gisteren zag, na (te) lange tijd droogte. En een bodem waar de slakkenhuizen op kunnen staan. En zo maar door..

Ik realiseer me dat ik veel tijd en aandacht besteed aan deze dagtekeningen. Het lijkt de laatste tijd ook meer te worden. Ik geniet ervan. Met volle teugen.

Het is nauwelijks zakelijk te noemen, wat ik doe. Ik deel met volle overgave. Het lijkt bijna of ik niet anders kan.

De laatste paar dagen heb ik ook weer Deelboekjes rondgebracht. Naar huizen waar ik geen bewoner zie. Deel de boekjes voor het plezier van de bewoners. En voor het mijne.

Corona laat me nog meer inzien, waar ik voor bestemd lijk te zijn, in dit leven. Corona doet me nog scherper beseffen wat er belangrijk is. En.. ook waar ik totaal niet om geef. Corona geeft dus ook cadeautjes.

Net als ik…

Nog meer dan mijn idee dat iedereen goed genoeg is. En zich niet minder dan een ander hoeft te voelen, wat het leven je ook voorschotelt. Nog meer dan die missie. Is de missie die op mijn Deel begon. De Deel die vorig jaar nog autogarage was, schuur, rommelhok, ‘gooi-maar-neer plek’, en nog meer zulke bestemmingen had…

En dat is de missie van Deelzaamheid. Delen vanuit de Deel. Delen vanuit mijn hart.

Zo delen dat dagtekeningen tot Deelboekjes worden.

Zodat de eenzamen kunnen delen in mijn vreugde, frustratie, gekkigheid en humor.

Maar… zo langzamerhand… begint er ook een ander geluid in mij te klinken. Een tegengeluid. Een waarschuwende stem, vanuit mijn binnenste binnen.

Want… in delen zit ook wederkerigheid. Het hoort een stroom te zijn van geven en ontvangen. En dat hoeft niet precies in evenwicht te zijn. Dat niet. Maar… blijven uit-delen, zonder ontvangen. Dat is een stroom die geen toekomst heeft. Uiteindelijk zal mijn stroom van delen ophouden met stromen en dan komt de droogte. Net als bij die slakken van de dagtekening.

Al dit delen was nodig voor mij. Het was en is goed. Ik mag er zijn voor de ander. Ik heb iets te bieden.

Wat ik nu mag leren, is ontvangen. Letterlijk ont-vankelijk zijn voor wat de ander mij te geven heeft.

Dan pas wordt delen echt delen. Dan zullen mijn (dag)tekeningen echt waardevol zijn.