Mijn maandagmorgen…

Het is maandagmorgen. Ik ben fris en fruitig opgestaan met een nieuw soort doelgerichtheid en vol fijne energie. Buiten is het ook fris. Het lijkt alsof we sinds gisteren van de zomer in het eerste, frisse voorjaar zijn beland. Ik vind het prima. Ik ben niet zo van het warme weer. Niet als ik ook nog lekker aan het werk wil. En dat wil ik.

Ik begin de dag met schrijven. Schrijven in een dagboek voor niet elke dag. Maar als ik er wel elke dag in schrijf, dan is ook dat wel erg fijn. Ik schrijf van me af wat het meeste en de eerste aandacht vraagt. Zodat ik de rest van de dag me kan bezighouden met de meer diepere lagen. Ik kan het iedereen aanraden.

Ik wil met hernieuwde focus aan de slag. Ik heb prachtige, nieuwe ideeën, om meer mensen te kunnen helpen. En daarvoor mogen doelgerichte plannen gemaakt worden. Mijn negatieve gevoelens van afgelopen week zijn met het afnemen van de volle maan verdreven.

Maar… de omstandigheden leiden me af. De vraag blijft dan of dit een extra uitdaging is om focus te houden. Of vragen de omstandigheden om flexibiliteit en speelsheid?

Ik weet het niet.

Wat ik wel weet…

Terwijl ik de dagtekening maak, hoor ik wat teveel lawaai uit de hal komen. Als ik de deur opendoe, om te kijken wat daar aan de hand is, racet poes Wellus me voorbij, de kamer in, met één van mijn beste penselen in haar bek.

Je-weet-wel kater Paddy komt daar achteraan. Hij werpt een blik op Taffie, die in de stoel voor het raam zit. Taf springt uit de stoel en gaat achter Paddy aan. Die onder een stoel gaat zitten blazen. Ondertussen hoor ik uitdagend gemauw uit mijn atelier komen. Daar mogen de poezen niet komen. Dat weten ze wel….

Ik zie nog net een gestreepte staart onder mijn schommelstoel verdwijnen en het laatste stukje van mijn goeie penseel.

Op de Deel hoor ik Taffie achter Paddy aanrennen. De laatste rent de trap op naar boven. Ook dat kan ik horen. Ik stuur Wellus uit mijn atelier, pak mijn penseel en loop naar de Deel. Taf staat onder de trap. En Paddy hangt er uitdagend ondersteboven uit.

Buiten begint Guus hard te balken….