Levenskunst…

Het is woensdagmorgen. Terwijl ik de was buiten ophang, hoor ik vanuit de bomen en struiken om me heen vogelgeluiden komen. Ouder geluiden en piep geluidjes van de jonkies. Ik zie kevertjes met fraai, bronsachtig gekleurd schild enorme hindernissen beklimmen in de vorm van grassprieten. Ik zie Guus, heel voorzichtig, met zijn kop over de afscheiding, het kleefkruid tussen de brandnetels vandaan peuteren. Blijkbaar is kleefkruid (kleverklas in het Drents) lekker voor de Guzen onder ons.

Ik zie ook libellen, hiervoor vind ik het Engelse woord Dragonfly veel mooier, past ook beter bij mijn verbeelding. Ik zie echte joekels, bijna zo groot als een helikopter, met bijpassend geluid. Ik zie ook heel elegante, blauwe. Waterjuffers heten die, hoe sprookjesachtig is dat woord… Ze lijken ook bijna uit een andere wereld afkomstig.

Gisteravond hoorde ik de koekoek, ze klonk als een klok. En later op de avond was er een prachtige uitvoering van een kikkerkoor.

Taffie ligt op de rug, te genieten van de zon.

Ik pluk wat citroenmelisse uit mijn oerwoud, lekker voor in een kan water.

Straks pluk ik wat blaadjes sla, die ik geplant heb in een oude teil. En maak mezelf dan een lekker broodje gezond, met nog wat tomaatjes die ik nog in huis had en een plakje kaas tussen een vers broodje.

Dag na dag zit ik te bedenken waar ik over pakweg 5 jaar zou willen zijn.
En wie ik zou willen zijn.

Maar… als ik heel eerlijk ben…

Wil ik nergens anders zijn dan hier. Ik wil koesteren, laten groeien en bloeien. Dit mini universum en ook mezelf.

Ook jij bent welkom!