Deel (op donderdag)…

Afgelopen maandag schreef ik mijn verhaal over ruimte innemen en mijn besluit om de Deel (in elk geval voor nu) niet meer aan te bieden als workshopruimte.

Afgelopen dinsdag heb ik geschrobd, geragd, geplonsd, gespetterd, weggegooid, verzet en opnieuw ingericht.

Afgelopen woensdag (gisteren) dus, heb ik mijn Deel opnieuw in gebruik genomen. Het uitpakken van het eerste doek van 1 meter bij 1 meter gaf voor mij een gevoel van een lintje doorknippen. Ik voelde ook eens aan mijn gezicht. En mijn mondhoeken bleken op een rare plek te zitten. Namelijk vlakbij mijn oren. Terwijl mijn ogen ronder waren dan ooit. Niet meer de leeftijd verrieden door zwaartekracht op mijn oogleden, maar de glinstering bevatten van een kind met een nieuw speeltje.

Ik wil mijn tekeningen vertalen naar een soort schilderijen. Schilderingen… de sfeer die ik uit wil stralen, zal dezelfde zijn als die van mijn tekeningen, alleen nu op doek, met verf en wat ik verder gebruiken kan. Het is zoeken en puzzelen en verdwalen en de weg weer vinden. Maar… het voelt goed en ik denk dat het daarom gaat.

Ik merk dat ik enorm trots en dankbaar ben, met wat ik aan het doen ben, hier. Ik gebruik ook mijn ruimte achter het huis als een soort van schildersdoek, waarin ik kleuren toevoeg door bloeiende planten. Een plek waar koolplanten en kalebassen en tomatenplanten en geraniums een feestje vieren van kleuren en vormen en hoedanigheden. Een plek van linten aan een dode boom, zodat ook een dode boom mee kan vieren. En, natuurlijk, mijn blote voetenpad door het weiland.

Mijn plek is mijn reis en mijn bestemming ineen.

Workshops geef ik niet meer. Maar… mocht je de behoefte voelen om je eens te laven aan deze plek. Weet dan dat je welkom bent. En als jij de behoefte voelt aan een tastbaar iets waarin jij jezelf herkent, kom met me praten. En ik maak een tekening van jou (w leven), voor jou. Ik doe dit vaker en de reacties zijn altijd blij verrast.

Ik wens je een fijne dag!