Mijn dieren zijn mijn familie…

Als ik mijn verhalen schrijf, waarvan ik merk dat ze met plezier gelezen worden, dan zit daar ook vaak een boodschap achter. Eigenlijk net zoals je in mijn tekeningen ook altijd meer kunt ontdekken, wanneer je de tijd en aandacht daarvoor neemt.

De boodschap kan voor iedereen verschillend zijn. Het leven en ook het karakter van ieder mens is nu eenmaal verschillend en zo is het ook met wat een verhaal en ook een tekening voor jou te zeggen heeft.

Het is met mijn verhalen nooit de bedoeling om belerend over te komen. Daar krijg ik zelf namelijk altijd jeuk van. En ook gaan mijn haren dan recht overeind staan. En nu mijn haar weer mooi groeit, is dat nog eens een extra raar gezicht…

Nee, ik wil met mijn verhalen en met mijn tekeningen graag mensen, jou, inspireren. En dat op een humorvolle, luchtige, manier. Vaak gewoon om eens te kijken of wit wel echt wit is, en zwart wel zo zwart. Of dat er nuances in zitten.

Het is namelijk nog maar een paar jaar geleden dat ikzelf echt van het zwart-witte denken was. Ik was niet van de nuances en kleuren moesten vooral bescheiden zijn.
Sinds die tijd is er veel veranderd. Niet zozeer in de wereld. Maar voor mij kreeg de wereld kleur.

Ik durf nu best bekennen dat ik me vaak geschaamd heb voor mijn manier van leven. Geen partner, geen kinderen en ook niet de wens hebbend. Dat is nog steeds niet overal echt gebruikelijk. Vaak voelde ik dat ik me moest verontschuldigen. Terwijl deze leefstijl toch echt wel heel goed bij mij past.

Nu leef ik mijn leven met veel meer overtuiging. En… mijn dieren vormen mijn ‘gezin’…
Guus (ezel), Taffie (hond), Wellus (poes) en Paddy (je-weet-wel-kater)…
Vandaag is duidelijk de dag van Taffie.

Taffie is 9,5 en ze is blond. Vanmorgen was vooral dat laatste duidelijk te merken…
Vanwege de warmte gaan we deze dagen ’s ochtends vroeg aan de wandel en zo reden we rond 7 uur van mijn pad af, naar een plek waar Taffie lekker los kan lopen.

Toen we op een bepaald punt omkeerden, was Taf zo eigenwijs om aan de andere kant van de brede sloot te gaan lopen. Maar.. ze houdt van water, dus ik zag geen probleem. Ze had het heerlijk naar haar zin, totdat ze er dus ook achter kwam, dat ze aan de overkant van het water liep. Ik dacht… ‘ze springt wel’…

Dat… deed ze dus niet!

Ze rende heen en weer. Om tenslotte te besluiten om terug te gaan naar het punt waar ze aan de andere kant van de brede sloot beland was. Dat was best een stukje. Ik liep haar tegemoet. Wel zo gezellig. Door het extra stuk in flink tempo door stuiteren was ze warm geworden. Ze keek me verwijtend aan, terwijl ze flink aan het hijgen was. Tja…

We kwamen op het punt aan waar we ook al eerder geweest waren, toen nog door een sloot gescheiden.

En Taf kijkt me aan…

En springt in het water… Hoezo blond….. Maar ja.. da’s ook een kleur…