Een warme zaterdagmorgen…

Ik zit heerlijk achter mijn huis. Een kop koffie binnen handbereik. Een plak ‘stevige’ koek ernaast. Buiten de schaduw is het warm, maar waar ik nu zit, is het heerlijk. Ik heb mijn oranje zitmaaier, mijn Partner, net al even flink laten werken. We hebben samen het (blote voeten) pad weer gemaaid. En ook een zooitje brandnetels in het weiland van Guus. Mijn benen voelen er nog ‘lekker’ geprikkeld van…

Het is (te) lang geleden sinds ik schreef. Er waren andere zaken die mijn aandacht opeisten. Maar het gebrek aan schrijven en tekenen is niet okay. Te lang niet schrijven/tekenen veroorzaakt een ongezonde opstopping in mij.
Maar nu ik zweterig en ‘begrast’ achter mijn huis zit te genieten van mijn gedane arbeid, komt er een stukje rust terug dat nodig is om me te kunnen verwoorden.

Er is iets wat me van het hart moet. Ja, moet. Het is te belangrijk om dit niet te zeggen en maar ‘gewoon’ door te gaan.

Ik wil zeggen dat ik dankbaar ben! Mijn hart stroomt ervan over en mijn wangen blijven niet droog. Het leest bijna als de zoetste zomerroman, deze laatste zin. Maar waar is het wel. Ik zal vertellen waar ik, onder andere, dankbaar voor ben.

Afgelopen 1 augustus is het alweer een jaar geleden dat ik Inspiratie Atelier Gustaf in heb geschreven bij de Kamer van Koophandel. Dat is een mijlpaal! En hoewel bijna alles anders is gelopen, dan ik van tevoren bedacht had, voel ik een enorme groei. En daar gaan we lekker verder aan bouwen. Veel tekenen, veel schrijven. Dat is waar ik voor zal gaan. Ik wil veel meer mensen uitnodigen om zichzelf goed genoeg te vinden. En dat zal altijd in mijn tekeningen en verhalen te lezen zijn.

En dat veel meer mensen Inspiratie Atelier Gustaf een warm hart toedragen, is te merken aan het aantal volgers van mijn pagina. Inmiddels zitten we op 200 volgers! Heel erg dankjewel daarvoor! Zonder al mijn trouwe en nieuwe volgers zou ik wel doorgaan, maar het zou veel minder leuk zijn.
En nu… weet ik dat mijn pad mede-wandelaars aantrekt. Het brengt een grote glimlach op mijn gezicht.

Dat ik zo fijn door kan gaan en me nog meer kan verdiepen, dat komt dan ook nog eens door mijn nieuwe baan! Deze baan biedt me de unieke kans om dichtbij de schrijvende (creatieve) wereld te komen. Ervan te leren en dan nog meer mijn stijl en weg hierin te vinden. En daar ga ik van huppelen… Ik ga namelijk werken in een hele mooie boekwinkel in Meppel. En daar heb ik enorm veel zin in!

Ik heb vaker geschreven, gerefereerd, aan het maaien van mijn pad. Vanmorgen realiseerde ik me, dat ik mijn pad altijd maai, op het moment dat ik het zelf weer helderder zie. Ik maai mijn pad dus niet op het moment dat de buitenwereld vindt dat het nodig is. Het pad wordt gemaaid als mijn hartsverlangen en mijn stappen helder zijn. Fijne zaterdag!