Maandagmorgen…

Ondanks dat ik niet goed weet wat ik zal schrijven, begin ik toch maar. Want… geldt dat niet voor alles? Vaak heb je alleen het vaagste vermoeden van welke kant je op wil, maar door daar in gedachten mee bezig te zijn, zet je als vanzelf de stapjes die jou in de juiste richting voeren.

Het is koeler, vanmorgen zelfs een beetje mistig, toen ik met mijn Taffie langs het kanaal struinde. De laatste weken was het voor mij te warm. Ik vermoed dat dit voor een heleboel mensen gold. Bovendien had ik de laatste vier weken heel hard, in de ochtend gewerkt, en in de middag was ik dan total loss… En nu het wat koeler is en ik niet meer om kwart voor vijf mijn bed uit hoef, nu word ik weer echt wakker en levendig. Morgen begin ik aan mijn nieuwe baan, bij de boekwinkel. Maar nu… is het tijd voor mij. Tijd om opnieuw te voelen wat belangrijk is voor mij. Het is het gevoel van opnieuw een nieuwe fase die aanbreekt.

Afgelopen zaterdag heb ik mijn meditatieruimte opgeruimd, uitgemest, heringericht en een nieuwe naam gegeven. Deze ruimte, die een combinatie is van koel en rustig en warm, heet nu leeskamer, of ook wel verhalenruimte. Voor mijn werk bij de boekwinkel moet en wil ik meer lezen. Ik wil letterlijk weten wat er te koop is. En wat is er nu fijner dan dit in een speciale, rustige, ruimte te doen, waar ik mijn boeken lekker kan laten liggen.
Maar, in deze kamer liggen ook mijn spullen en boeken over Ierland en al mijn reisverslagen. Hier ligt ook mijn verzameling prentenboeken en alles wat mij inspireert op het gebied van boeken, tijdschriften, levenswijsheden en ga zo maar door. Het wordt dus ook een plek waar ruimte is om mijn verhalen te laten sudderen en groeien.

In mijn atelier heb ik de tekentafel weer pontificaal midden in de kamer gezet. En ik voel de kriebels en de tekeningen overal om me heen ontstaan.

En om dan op mijn eerdere vraag terug te komen. De vraag van wat er belangrijk is voor mij. Dan is dat heel helder. Belangrijk voor mij, buiten mijn dieren, goed eten, mijn plek, dat is dat mijn boek er komt. Dat er weer verhalen geschreven worden. Dat er volop getekend wordt.

Heel vaak als ik laat zien wat ik teken. Als ik iets vertel over wat mij bezighoudt. Heel vaak wordt er dan tegen mij gezegd: ‘dat is leuk voor kinderen’…

Maar… nu ik mijn stapjes zet. En ik ook terugkijk naar wat ik al gelopen heb. Als ik kijk naar hoe mijn leven zich ontwikkeld heeft. Nu weet ik zeker. Mijn boek en mijn tekeningen zijn niet voor kinderen. Ze zijn bedoeld voor mensen met een ander pad en een open geest.

Mijn vraag aan jou… zijn ze voor jou?…

Binnenkort vertel ik weer een beetje (ook waarom ik mijn zin en energie verlies als ik de kinderboekenhoek in ‘gedreven’ word)…

PS 1…
Bijgaande foto is een paar jaar geleden genomen, in Ierland, in één van mijn favoriete pubs in Ennis. Ik teken, al luisterend en opgaand in de live muziek. Sindsdien is er veel gebeurd en heb ik veel geleerd. De essentie blijft. PS 2…
Mijn dagtekeningen zullen blijven verschijnen. Maar vanwege mijn werkzaamheden buiten de deur zullen ze misschien/wellicht niet altijd elke dag komen. Ik wil ze alleen tekenen als er rust en ruimte voor is. Dat verdienen ze.