Eigen-wijsheid is het beste…

Verhaal door Taffie: een hond met ervaring.

Jullie kennen me allemaal wel, door de verhalen die mijn vrouwtje schrijft. Niet dat ik daar ooit toestemming voor heb gegeven, hoor, maar verder is ze wel lief…

Waarom schrijf ik vandaag een verhaal en laat ik dat niet aan mijn vrouwtje over, want die schijnt daar toch zo goed in te zijn? Nou… ik denk dat veel mensen en dus ook vooral mijn vrouwtje een boel kunnen leren van mijn eigen-wijsheid en van meer van mijn soortgenoten. Honden met ervaring, dus.

Ik woon nu bijna 8 jaar bij mijn vrouwtje. Daarvoor woonde ik in een dierenopvang, met heel veel andere honden. Er waren ook poezen, maar die zaten op een andere afdeling. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens in 1 huis zou wonen, waar ook 2 poezen zouden komen wonen, maar daar wil ik het nu niet over hebben.
Voordat ik in de dierenopvang woonde, woonde ik op straat, in een heel warm land. Daar weet ik niet zoveel meer van. Ik was nog maar een pup toen ik naar Nederland verhuisde.

Goh… dit schrijven van zo’n verhaal vind ik moeilijker dan gedacht. Er is zoveel wat ik te vertellen heb, maar het is handiger om dat niet allemaal tegelijk te doen. Dan raken jullie, mensen, in de war. Waar ik het over wil hebben, vandaag, is over bang zijn. En hoe dom dat is.

Mijn vrouwtje is tegenwoordig weer aan het Werk. Vraag me niet wat dat voor iets is. Je kunt het niet eten. En het betekent dat ze veel minder bij mij is. Dat ik niet zo’n voorstander van Werk ben, dat lijkt me dan ook duidelijk!!! De ene keer dat naar Werk gaat, trekt ze speciale kleren aan, de andere keer tut ze zich op. De ene keer is ze na 1 tukje terug. De andere keer is het 3 tukjes en een heleboel zuchten. Maar ook daar wil ik het nu eigenlijk niet over hebben…

Ik wil het hebben over gisteren.

Gisteren gingen we wandelen. Meestal stappen we in de auto. Rijden een stukje. En dan gaan we los. Ja! Allebei!

Gisteren deden we het op de ouderwetse manier. Zoals we vroeger ook vaak gingen wandelen. Gewoon vanuit de voordeur. Mijn hoofd door de halsband. En dan mag ik kiezen welke kant we opgaan. Nou… dat wist ik gelijk! Dus wij lekker stappen, joh!
Ja… ik ben een hond met ervaring, nog een paar maanden en dan word ik op 1 januari 10. Dat betekent dat ik niet altijd meer zo heel hard loop. Misschien komt dat ook omdat ik een paar keer heel erg ziek ben geweest. Maar… daar wil ik het ook niet over hebben, nu.

Tja… mijn lopen. Vaak ga ik in een drafje. Soms een beetje stijfjes. Soms doet ook een voorpoot een beetje zeer. Dan ontzie ik die een beetje. Zo gaat dat nu eenmaal. Je ziet dat ook wel bij mensen. Ook wel eens bij mijn vrouwtje… Zeker ook als ze naar Werk is geweest, vooral dat Werk waarbij ze na 3 tukjes eindelijk eens weer thuis komt…

Ik vind dat niet erg. Ik loop zoals ik loop. En ik geniet van onderweg. Ik geniet van het ruiken aan grassprieten. Van eenden die zo ineens in het water springen. Van langbenige reigers die wegvliegen van de sloot. Van dooie vissen met open ogen, waar je heerlijk in kunt liggen rollen. Van ontdekken wie hier voor mij heeft gelopen.
Ben je gek dat ik dan na ga denken over hoe ik loop?! Nee toch zeker!

De grote ronde is best wel een stukje. Zo’n stukje waar je meer dan 1 uur over loopt. Een mini vakantie zeg maar. Nou… ik had gisteren goed in mijn (blond/grijze) hoofd gezet dat ik de volle ronde wilde wandelen en niet ergens al eerder terug. Want dat hoorde ik mijn vrouwtje zeggen. Dingen als: ‘aangeven hoor, als ’t niet meer gaat’ of ‘het is goed, zoals het is’. Niks ervan. Ik ging voor de volle ronde.

En halverwege lag daar inderdaad die lekkere rotte vis…

En toen we af gingen slaan, ging ik mijn tempo opvoeren. Ik was warm gedraaid, zeg maar…

Een eindje verder ben ik gaan zwemmen. Heerlijk groen het water weer uitgestapt. Met de geur van rotte vis en natte hond in nog hoger tempo doorgestiefeld.

En toen…

Werd er geroepen!

Mijn naam en die van mijn vrouwtje. En toen ik keek, zag ik 2 mensen op fietsen aankomen. En die ene die kende ik. Dat is de broer van mijn vrouwtje, dus.. ome Henk. En die andere was een menselijke pup. De kleindochter van ome Henk.

We hebben een poos staan praten. Ik heb de menselijke pup besnuffeld, die rook naar honden…

En toen zij weer op hun fietsen stapten, toen ben ik nog maar sneller gaan lopen. Ik wilde ze tenslotte bijhouden.. en wie hijgde er nu? Juist! Mijn vrouwtje!!

Wat ik dus zeggen wil met mijn verhaal… wees gewoon niet bang om ergens aan te beginnen. Doe het gewoon. En als je even niet zo hard kunt, dan doe je wat langzamer. En.. als je je oom tegenkomt, dan ga je rennen.

Tot zover! Een poot van Taffie,
hond met ervaring.