Mijn eigen natuur…

Het is maandagmorgen. Ik zit buiten. Taffie ligt vlakbij, met haar buik lekker naar de zon gekeerd, als een volleerd zonaanbidster. Ze snurkt zachtjes. Op een meter afstand van mijn blonde dame spettert een groepje mussen in een teil water. In het tweede weidje balkt Guus zo nu en dan verongelijkt, omdat hij niet in het eerste weidje mag, waar de appels volop aan de bomen hangen en onder de bomen liggen.

Ik had een heerlijk en vol weekend. Een weekend van terugkeren naar dat wat belangrijk is voor mij. Daar ook ruimte aan bieden. Afgelopen zaterdag was ik in de weer met appel en peer. Ik was aan het sorteren in rot en gaaf. De oogst is groot, dit jaar. Daarna heb ik het eerste weidje gemaaid. Niet alleen de blote-voeten-paden, maar ook de rest. Behalve onder de appelbomen, waar nog steeds een groot aantal appels wacht om gesorteerd te worden.

Ik zat op mijn oranje zitmaaier, die heel toepasselijk de naam Partner draagt, en ik realiseerde me opnieuw dat dit me gelukkig maakt. Dit ik gelukkig word als ik zorg en aandacht kan besteden aan de plek waar ik mag wonen. Dat ik ook gelukkig word als ik langzaam, gestaag mag werken. Ik ben niet van de haast. En dat ben ik ook nooit geweest.

Gisteren, de zondag, zag ik me al genieten van een lange, luie zondag. Zo’n zondag van uitrusten, lezen, wandelen, tekenen. Maar bovenal van aanwezig zijn. Genieten van wat is.

Het liep anders…

In de ochtend kwam een berichtje van mijn broer. Of ik wel thuis was.
in de middag kwam een berichtje van mijn zus. Of ik wel thuis was.

En dat was ik…

Het werd een zondag van ontvangen en van delen. Van uitwisselen van groente en fruit. Van boekjes en Donald Ducks. Van boodschapjes die ik voor de ander gedaan had. Van kopjes koffie en even fijn bijpraten.

En van samen appels plukken.

Ik ontdekte dat de appel niet ver van de boom valt. Ik heb plezier in het bezig zijn met appels en peren. Dat zelfde plezier dat ik ook bij mijn ouders zag. Ik zag en voelde dat plezier ook bij mijn broer en in de middag bij mijn zus. Het was een stukje verbondenheid met elkaar en met (onze) natuur.

Terwijl ik nu buiten de worteltjes zit schoon te maken, die ik gisteren in het groentepakket van mijn zus vond, voel ik een diepe vrede en dankbaarheid in mij.

Vanmiddag ga ik weer aan de schoonmaak en morgen werk ik in de boekwinkel. Het gaat me niet makkelijk af. Zo eerlijk mag ik zijn. Het liefst ben ik nu eenmaal hier, in mijn eigen ruimte. Mijn eigen regels hanterend. Maar, ik realiseer me dat ik niet alleen het geld nodig heb en wat ik allemaal leer. Ik realiseer me vooral dat ik het werk nodig heb om nog meer op mijn plaats te zijn op de momenten dat ik hier wel ben.

Fijne week!