Fijne lijnen…

Opeens is de zomer vertrokken en heeft bij het weggaan het stokje overgegeven aan de herfst. Vanmorgen, toen ik naar buiten stapte, was het verschil duidelijk voelbaar. Precies een jas…

De frisse wind, waar ik van hou, zorgt ook voor onrust in mij. Veel energie die niet goed weet waar het naartoe mag. Het vertaalt zich in gevallen appels en peren oprapen van onder de bomen. In het inruimen van de vaatwasser. En ook een beetje in verkrampte spieren en gedachten die alle kanten op vliegen.

Ik vind het altijd interessant om te zien wat het weer voor invloed heeft. Wij mensen zijn toch zo rationeel? Tja… misschien toch ook niet helemaal…

Sinds gisteren ben ik weer volop aan het tekenen. Niet alleen de dagtekening wordt gemaakt, maar ik ben ook weer op A3 formaat me lekker aan het uitleven. Opnieuw wordt het een tekening van mijn huis en alles wat zich daaromheen beweegt. De kleurpotloden riepen me al zo lang en zo hard dat hun stemmen een beetje hees geworden waren. Het had niet veel langer moeten duren of zelfs de laatste fluistering zou zijn stil gevallen.

En zover mag het niet komen…

Het mooie was… op het moment dat ik de kleurpotloden werkelijk ging gebruiken, voelde ik de ontspanning, het gevoel van thuis komen en, gelijk werden mijn voeten warm.

Hoe duidelijk wil je het hebben…

Gisteravond had ik een gesprek met een lerares, op de school waar ik schoonmaak. Als ik naar haar lokaal kijk, vermoed ik dat ze iets van kunstzinnige vorming geeft. We kregen het over haar einde van de werkdag, wat het begin was van mijn (buitenhuizige) werkdag. En ze vroeg me wat ik nog meer deed, behalve schoonmaken. En ik vertelde over mijn tekeningen.

Bij haar verrassing dat ik met fineliner teken, besefte ik pas later dat dit voor mij zo gewoon is. Ja, ik teken wel eens met potlood, gebruik wel eens houtskool. Maar dat is, net als schilderen voor mij, echt hobbymatig. Terwijl ik het tekenen met fineliner als mijn ‘ding’ en mijn werk beschouw.

Vaak krijg ik dan ook de vraag? ‘Maar wat… als je iets fout doet?!’

Fineliner kun je niet uitgummen…

Mijn antwoord hierop is: het tekenen met fineliner staat voor mij symbool voor het leven van je leven. Ook in je leven is er geen mogelijkheid om te gummen. Je maakt je keuzes. En je leeft ernaar. En soms besluit je om een andere richting te gaan. Maar… uitgummen is er niet bij. Alles wat je gedaan hebt, of gelaten, dat verdwijnt niet.
Gelukkig maar!

En dan nog iets…
Altijd als ik iets teken wat ik niet zo mooi vind. Net niet helemaal gelukt. Of echt helemaal niet gelukt. Juist die stukjes worden in mijn tekeningen later de mooiste onderdelen.

Nog een mooie parallel met mijn leven.

Ervaar jij dat ook zo?… Fijne dag!